Blog van Erik Jansen, Communicatie Verbanen


In quarantaine, maar gek genoeg begint het te wennen

Blog Erik Jansen In Quarantaine

Een ontzettend vreemde gewaarwording was het toen we hoorden welke maatregelen getroffen moesten worden om de verspreiding van het coronavirus in te dammen. Ineens kwam het nieuws vanuit de andere kant wereld zo dichtbij en leek het plot van een dystopische film werkelijkheid te worden.

 

Zelf volgde ik de situatie van het coronavirus in China via verschillende kanalen op YouTube op de voet. Er werd in januari al gesproken van een pandemie van ongekende proporties. Zodra de dreiging toen al voor een pandemie was uitgesproken in alternative media (ver voordat men in die termen dacht in Nederland), was ik rustig aan begonnen met wat ‘preppen’. Als filmliefhebber ben ik bekend met films als Outbreak en Contagion en wat die films je leren is dat het geen kwaad kan om je al vroeg voor te bereiden op een eventuele full lockdown. Gelukkig voordat het hamsteren begon had ik al flink wat ingeslagen, zoals houdbare producten voor de komende vier maanden, dozen vol met pakjes instant noodles voor een half jaar en medicijnen voor een eventuele griep.

Toen kwam het besluit thuis, nog voordat de maatregelen genomen werden, om een plan te maken voor mijn ouders die in de risicocategorie vallen. Mijn broer en ik halen de boodschappen en de gang gebruiken we als sluis waar alles even een aantal uur blijft staan voor de zekerheid. Het contact houden we voorlopig via videobellen of veilig achter het raam. Het moet maar en het is het verstandigst voor hun welzijn om ons daar aan te houden.

 

Meer alcohol tussen mijn vingers dan dat ik de afgelopen drie jaar gedronken had

De laatste week op kantoor werd de desinfecterende handgel tevoorschijn gehaald en binnen de kortste keren merkten we dat onze handen ontzettend begonnen uit te drogen. Volgens mij had ik in die week meer alcohol tussen mijn vingers gehad dan dat ik in de afgelopen drie jaar gedronken had. Ik besefte mij meteen dat je op een dag best veel deurknoppen vasthoudt en handen schudt. Het besef zat al bijna tegen het panische denken aan. Ergens was ik blij dat Premier Rutte kort daarna het handen schudden in de ban deed.

Op de sportschool stonden de desinfecterende spuitflessen veelal stof te vangen, maar in de laatste week zag ik dat men die spuitflessen gewoon van fitnessapparaat naar fitnessapparaat met zich meenamen. Ineens was ook daar het besef doorgedrongen in hoeverre we eigenlijk in elkaars zweet zaten te sporten en begon men toen al met een klein boogje om elkaar heen te lopen.

 

Pandemie: alles dicht!

Nadat President Trump het wijze besluit nam om de vliegvelden te sluiten voor Europese vluchten, begon het bij iedereen pas echt goed door te dringen. Mijn rondreis Amerika/Canada die ik reeds geboekt had voor volgende maand zag ik in gedachte al als sneeuw voor de zon verdwijnen. En inmiddels heb ik ook de aangekondigde coronavirus-reisvoucher, oftewel een overprized tegoedbon, ontvangen. Ergens een opluchting, want ik zat al ontzettend op te kijken naar de beruchte, strenge grenscontroles op JFK-airport. Maar tegelijkertijd zit ik ook met spanning de situatie van de reisbranche te volgen. Wat als de reisorganisatie nou failliet gaat? Eén van mijn familieleden is piloot en houdt mij ook op de hoogte van de ontwikkelingen. Het klinkt allemaal zo akelig!

Pandemie! Het kabinet kondigde de maatregelen aan die mijn leven zoals ik gewend was drastisch zou veranderen. Binnen enkele minuten ontving ik een e-mail van de bioscoop: “Na aankondiging van het kabinet vandaag, hebben we besloten jouw reservering te annuleren.” En ook de sportschool ging per direct op slot. Ik was binnen een mum van tijd twee geliefde hobby’s kwijt!

En in het weekend volgde het besluit om tot nader order vanuit huis verder te werken. Mijn huis die ik min of meer alleen tot zover gebruikte om in bed te kruipen, veranderde in één klap tot thuiskantoor, thuisbioscoop en homegym.

 

Hou iets 21 dagen vol en het wordt een gewoonte

We zijn nu bijna twee weken in quarantaine, maar gek genoeg begint het te wennen. De wekker gaat om kwart voor 6 zoals altijd, maar in plaats dat ik mij op een rustige manier klaar maak om naar kantoor te gaan, zet ik een opbeurend muziekje op, gooi ik wat gewichten door de lucht, doe ik wat push-ups, sit-ups en trek ik mij op aan de trap. Ook nu dat mijn bewegingsruimte drastisch kleiner geworden is, vind ik het belangrijk om in beweging te blijven en eerlijk gezegd: over het resultaat klaag ik totaal niet.

Vervolgens wandel ik naar mijn werk (een trap lager), zet ik de laptop aan en begin de dag met een Skype-overleg met mijn collega’s. Ik dacht altijd dat het vreselijk zou zijn om vanuit huis te moeten werken, maar ook hiervan begin ik de voordelen te zien. Ik werk lekker fijn door en wordt alleen voor de essentiële zaken even door collega’s gebeld. In plaats dat ik even een koffieronde doe, haal ik vlug de afwasmachine leeg en wat andere huishoudelijke taakjes tussendoor. Naar en van werk sta ik niet meer in de file naar rode lampen te staren en ben ik een uur minder kwijt om van en naar de sportschool te rijden. Eigenlijk doe ik alles nog steeds, alleen veel efficiënter.

En ook op persoonlijk vlak lijkt het gezien de omstandigheden toch voor de wind te gaan. Vrienden en familie zie ik aanzienlijk minder of gewoon niet, maar het contact (nu via videobellen) is er nog steeds en we amuseren ons met allerlei grappige memes die we elkaar doorsturen. Als we straks weer fijn buiten mogen spelen zullen we de gemiste tijd samen eens goed inhalen.

Er is ineens tijd ontstaan om oude, creatieve hobby’s op te pakken en wat muziek te maken in mijn herriehok. Mijn enorme dvd- en boekenverzameling komt nu goed van pas!

Sinds kort heb ik ook een nieuwe relatie en waar we in de eerste weken dachten dat we onze drukke agenda’s moesten matchen om tijd voor elkaar te vinden, hebben we nu zeeën van tijd om elkaar goed te leren kennen. We kunnen dan wel niet veel doen, maar we maken er gewoon het beste van!

 

Ja, het is raar dat we nu niet even naar buiten kunnen gaan om ergens heerlijk te lunchen, om gezellig met vrienden en familie op pad te zijn, om een half jaar te wachten om de nieuwe James Bond-film in de bios te zien of om even intensief te sporten. Het beste is  om de knop om te zetten en om te gaan met de situatie zoals deze nu is. Mijn motto is altijd geweest: ‘Hou iets 21 dagen vol en het wordt een gewoonte’ en dat begint aardig te lukken. Al kijk ik ontzettend uit naar 1 juni om mijn Verbanen-collega’s en iedereen weer in levende lijve te zien en alles op te pakken zoals ik gewend was. Tegen die tijd zal dat vast ook weer even wennen worden.

Blijf gezond allemaal. We will survive!

 

De dienstverlening van Verbanen heeft zich moeten aanpassen als gevolg van het coronavirus. Bekijk de uitgebreide info op de volgende pagina waar geregeld updates worden toegevoegd. Ook kunt u hier diverse infographics downloaden om u, uw organisatie en uw medewerkers te kunnen voorzien van belangrijke informatie.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten